Bourne Shell, znany również jako sh, jest jednym z najstarszych i najbardziej podstawowych interpreterów poleceń używanych w systemach Unix. Został stworzony przez Stephena Bourne'a w latach 70. XX wieku i stał się standardem dla powłok w systemie Unix.

Bourne Shell został wprowadzony w 1979 roku jako część systemu Unix Version 7. Był pierwszym szeroko stosowanym interpreterem poleceń, który wprowadził wiele nowatorskich funkcji i stał się fundamentem dla późniejszych powłok, takich jak Bash (Bourne Again Shell).

Bourne Shell oferuje podstawowe funkcje, które umożliwiają interakcję z systemem operacyjnym i automatyzację zadań:

1. Podstawowe komendy: Obsługuje podstawowe polecenia, takie jak ls, cd, echo, cat.
2. Zmienne: Pozwala na definiowanie i używanie zmiennych do przechowywania wartości.
3. Skrypty powłoki: Umożliwia tworzenie skryptów powłoki (shell scripts), które mogą automatyzować różne operacje.
4. Pętle i instrukcje warunkowe: Obsługuje pętle (for, while) oraz instrukcje warunkowe (if, case), co pozwala na tworzenie bardziej złożonych skryptów.
5. Przekierowania: Umożliwia przekazywanie wyników jednego polecenia do innego oraz przekierowywanie danych do i z plików.

Oto kilka podstawowych poleceń w Bourne Shell:

1. pwd - Wyświetla bieżący katalog roboczy.
2. ls - Listuje pliki i katalogi w bieżącym katalogu.
3. cd - Zmienia bieżący katalog roboczy.
4. echo - Wyświetla tekst lub zmienną.
5. cat - Wyświetla zawartość pliku.
6. grep - Wyszukuje wzorzec w plikach.
7. chmod - Zmienia uprawnienia plików.
8. ps - Wyświetla listę aktywnych procesów.

Oto przykład prostego skryptu w Bourne Shell:

#!/bin/sh
# Ten skrypt wyświetla komunikat powitalny
 
echo "Witaj, świecie!"