Bash, czyli Bourne Again Shell, jest jednym z najpopularniejszych interpreters poleceń (shelli) używanych w systemach operacyjnych Unix i Unix-like, takich jak Linux i macOS. Bash jest rozwinięciem i ulepszeniem wcześniejszego interpretera Bourne Shell (sh), który był jednym z pierwszych shelli dostępnych w systemach Unix.

Bash został stworzony przez Richarda Stallmana i pierwsza wersja została wydana w 1989 roku jako część projektu GNU. Jest to jedno z głównych narzędzi w ramach systemu GNU, który ma na celu zapewnienie wolnego oprogramowania.

Bash oferuje wiele funkcji, które ułatwiają pracę w wierszu poleceń i skryptach. Oto niektóre z jego kluczowych cech:

1. Historia poleceń: Bash przechowuje historię wprowadzonych poleceń, co pozwala na szybki dostęp do wcześniejszych komend za pomocą strzałek w górę i w dół.
2. Auto-uzupełnianie: Umożliwia automatyczne uzupełnianie nazw plików, katalogów i poleceń po naciśnięciu klawisza `Tab`.
3. Zmienna środowiskowa: Obsługuje zmienne środowiskowe, które mogą przechowywać różne ustawienia i informacje potrzebne do działania aplikacji.
4. Skrypty powłoki: Pozwala na tworzenie skryptów powłoki (shell scripts), które mogą automatyzować różne zadania.
5. Tablica: Obsługuje tablice, co pozwala na przechowywanie i manipulowanie kolekcjami danych.
6. Funkcje: Umożliwia definiowanie i wywoływanie funkcji, co ułatwia organizację kodu w skryptach.

Oto kilka podstawowych poleceń używanych w Bash:

1. pwd - Wyświetla ścieżkę bieżącego katalogu roboczego.
2. ls - Listuje pliki i katalogi w bieżącym katalogu.
3. cd - Zmienia bieżący katalog roboczy.
4. echo - Wyświetla tekst lub zmienną.
5. cat - Wyświetla zawartość pliku.
6. grep - Wyszukuje wzorzec w plikach.
7. chmod - Zmienia uprawnienia plików.
8. ps - Wyświetla listę aktywnych procesów.

Skrypty Bash są plikami tekstowymi, które zawierają zestaw poleceń do wykonania. Oto przykład prostego skryptu Bash:

#!/bin/bash
# Ten skrypt wyświetla komunikat powitalny
 
echo "Witaj, świecie!"